عَنْ أَبِی عَبْدِ اَللَّهِ عَلَیْهِ اَلسَّلاَمُ :


«مَا مِنْ رَجُلٍ یَمْنَعُ دِرْهَماً فِی حَقِّهِ إِلاَّ أَنْفَقَ اِثْنَیْنِ فِی غَیْرِ حَقِّهِ وَ مَا مِنْ رَجُلٍ یَمْنَعُ حَقّاً فِی مَالِهِ إِلاَّ طَوَّقَهُ اَللَّهُ بِهِ حَیَّةً مِنْ نَارٍ یَوْمَ اَلْقِیَامَةِ» .


ترجمه:


هیچ کس از انفاق درهمى در محل شایستۀ آن امتناع نمى‌کند، مگر آنکه دو درهم در محلّ‌ ناشایستۀ آن انفاق میکند و هیچ کس حقّى را که به مالش تعلّق گرفته است باز نمیدارد، مگر آنکه خدا به روز قیامت آن را به صورت مارى آتشین طوق گردن او می سازد[1].



[1] - من لا یحضره الفقیه , ج 2 , ص 11