درسهایی از قرآن و حدیث

دفتر پاسخگویی به سؤالات دینی و شرعی فتحی

درسهایی از قرآن و حدیث

دفتر پاسخگویی به سؤالات دینی و شرعی فتحی

درسهایی از قرآن و حدیث
پیام های کوتاه

۱ مطلب با کلمه‌ی کلیدی «حکم موی گربه» ثبت شده است

سؤال:

موی گربه چه حکمی دارد؟ اینکه می‌گویند موی گربه نماز ندارد آیا صحیح است؟ چرا؟


 جواب به سؤال را با توجه به نظر کراشناسان اسلام کوئیست  تقدیم می داریم:


اگر منظور از سؤال این است که موی گربه از نظر فقهی چه حکمی دارد؟ باید گفت که در میان حیوانات تنها سگ و خوکی که در خشکی زندگی می‌کنند، نجس هستند.[1] از این رو، گربۀ زنده و موی آن، پاک است، بله فضولات[2]آن، نجس است و این اختصاصی به گربه ندارد، بلکه فضولات هر حیوانی که حرام گوشت است و خون جهنده داشته باشد، نجس است[3] و گربه هم یکی از آن حیوانات است. البته گربه ای که مرده، چون از مردار محسوب می‌شود اجزایی از آن که دارای روح است، نجس است و موی گربه هم چون دارای روح نیست، نجس نیست.[4]
اما نسبت به نماز، باید گفت که لباس نمازگزار نباید از اجزای حیوان حرام گوشت باشد. بدیهی است که گربه از حیوانات حرام گوشت بوده و اکثر مراجع تقلید فرموده‌اند: حتی اگر مویى از آن حیوان همراه نمازگزار باشد نماز او باطل است.[5]
البته آیت الله سیستانى در این باره می‌گویند: هر چند موی حیوان حرام گوشت نباید در بدن و لباس نمازگزار باشد، ولی وجود یک موى حیوان، برای نمازش ضرر ندارد.[6]
اما دربارۀ رطوبت حیوان حرام گوشت همۀ مراجع تقلید فرموده‌اند:
اگر آب دهان یا بینى یا رطوبت دیگرى از حیوان حرام گوشت؛ مانند گربه بر بدن یا لباس نمازگزار باشد، چنانچه تر باشد نماز باطل و اگر خشک شده و عین آن برطرف شده باشد، نماز صحیح است.[7]
در هر حال این احکام مزبور از فتاوای مشهور شیعه است که برگرفته از روایات معصومین(ع) می‌باشد، از جمله دو روایت زیر:
الف. امام صادق (ع) از پیامبر اکرم (ص) نقل می‌کند که حضرت فرمودند: «هر حیوانى که حرام گوشت است، نماز خواندن همراه با پشم، مو، پوست، بول، سرگین، شیر، و یا هر جرم‏ دیگرى که از بدن آن حیوان باشد، فاسد و باطل خواهد بود. خداوند نماز او را نمى‏پذیرد، مگر این که با جامه دیگرى نماز بخواند که از حیوان حلال گوشت برآمده باشد».[8]
ب. راوی می‌گوید: در نامه‌ای برای امام جواد(ع) نوشتم: « گاهی بر لباسم پشم یا مویی از حیوان حرام گوشت می‌افتد..، حضرت در پاسخ نوشتند: نماز خواندن در چنین لباسی جایز نیست».[9]
البته هر چند برخی از این روایات دارای سندی ضعیف هستند، ولی فتوای مشهور شیعه، این ضعف سند را جبران می‌نماید.



[1] . امام خمینی، توضیح المسائل (محشّی)، گردآورنده: بنی‌هاشمی خمینی، سید محمدحسین، ج1، مسأله 105، ص 75، دفتر انتشارات اسلامی، قم، چاپ هشتم، 1424ق.
[2] . ادرار و مدفوع.
[3] . توضیح المسائل (محشّی)، ج 1، مسأله 84، ص 68.
[4] . همان ، مسأله 88 و 89، ص 70.
[5] . همان ، مسأله 824، ص 460.
[6] . همان، مسأله 824، ص 460.
[7] . همان، مسأله 825 ، ص 460.
[8]. کلینى، محمد بن یعقوب بن اسحاق، الکافی، ج‏3، ص 397، بَابُ اللِّبَاسِ الَّذِی تُکْرَهُ الصَّلَاةُ فِیهِ، ح 1، دار الکتب الإسلامیة، تهران، چاپ چهارم، 1407 ق.
[9]. شیخ طوسى، محمد بن الحسن، تهذیب الأحکام، ج‏2، ص209، ح 819، دار الکتب الإسلامیه، تهران، چاپ چهارم، 1407 ق.
  • محمد علی فتحی