1-    انقلاب‏ ما هر چه هم که قوه‏هاى مادى‏اش کم باشد، این معنویتْ اسباب پیشرفت مى‏شود[1].

2-    من گمانم این است که انقلاب‏ ما بهترین انقلابى بوده است که با ضایعات کم، نتایج زیادى از آن تا کنون برداشتیم و امیدواریم که بعد از این هم برداشته بشود. و نکته‏اش هم این بوده است که انقلابهاى دیگر، انقلابهاى یک رژیمى بر یک رژیمى، یک رژیم مشابه رژیم بوده؛ و انقلاب‏ ما انقلاب اسلامى است، چون متکى بر اسلام است از این جهت است که بعد از انقلاب آشفتگیها یک مقدارى از طرف منحرفین هست، از طرف خود مسلمین انحرافات کم است یا نیست. لکن روى هم رفته باید یک قدرى با مشکلات ساخت[2].

3-    در هیچ انقلابى مثل انقلاب‏ ما رحمت نداشت. و هیچ انقلابى مثل انقلاب‏ ما با مردم و با خیانتکاران رفتار نکرد، همه را آزاد گذاشتیم. دولت ما با همه به طور رحمت رفتار کرد. قلمها را آزاد گذاشتند؛ مطبوعات را آزاد گذاشتند؛ احزاب را آزاد گذاشتند؛ گروهها را آزاد گذاشتند. باب رحمت به مِصراعَیْه‏[3] به روى ملت باز، همان رحمتى که دنباله رحمت اسلام است؛ دنباله رحمت رسول خداست. لکن خیانتکاران، جرثومه‏هاى فساد و غدّه‏هاى سرطانى، به اخلالگرى برخاستند؛ به فتنه‏گرى برخاستند[4].

4-    بعد از هر انقلابى یک بیمارى در ملت پیدا مى‏شود. و بحمد اللَّه- این انقلاب‏ ما از همه انقلابهایى که تا کنون اتفاق افتاده است پاکتر و صافتر [بوده‏] و باید این را انقلاب «سفید» اسمش را گذاشت. و من امیدوارم که چون انقلاب اسلامى بوده است و براى اسلام بوده است و با فریاد «اللَّه اکبر» این انقلاب به پیروزى رسید، خداى تبارک و تعالى با ما باشد. و ان شاء اللَّه هست. خداى تبارک و تعالى پشتیبان شما و پشتیبان ما، پشتیبان ملتهاى اسلامى، پشتیبان ملت ایران باشد. همه با هم به پیش بروید، و گرفتاریها را ان شاء اللَّه رفع کنید. قدرتمند باشید[5].

5-    ما مدعى هستیم که انقلاب‏ ما در عالم نظیر نداشته است براى اینکه اسلامى بوده است. و چون اسلامى بود و تمام افراد ملت شرکت در این امر داشتند، یک انقلابى نبود که یک حکومتى بیاید و حکومتى را ببرد، یا یک نظامى بیاید و یک حکومتى را ساقط کند. آن طور نبود. یک ملتى قیام کرد و ملتى که اسلامى بود، ملتى که خودش را پایبند اخلاق و پایبند اسلام مى‏دانست و مى‏ داند، اینها قیام کردند و حریف خودشان را بیرون کردند و غلبه کردند[6].



[1] - صحیفه امام ، ج‏6 ، 178  

[2] - صحیفه امام ،ج‏9 ، 147

[3] دو مصراع، دو لنگه در.

[4] - صحیفه امام، ج‏9، 370

[5] - صحیفه امام ،ج‏10، 344

[6] صحیفه امام،ج‏11، 145