امیرالمؤمنین علی علیه السلام:

حُبُّ الرِّئاسَةِ شاغِلٌ عَن حُبِّ اللّه ِ سُبحانَهُ.

امام على علیه السلام در حکمت هاى منسوب به ایشان:

 ریاستْ دوستى، از دوستى خداى سبحان باز مى دارد.

📚شرح نهج البلاغة: ۲۰ / ۳۰۷ / ۵۱۹.

نکته:

به نظر می رسد فرمایش امام ناظر بر ریاستی است که منشأش حب الدنیا و جهل بود و الا ریاست به معنای عامش که  از مصادیق آن ریاست الهی باشد که در ولایت و امامت خود را نشان می دهد نیست.

مهمترین اثر ریاست مذموم، غفلت زایی آن است. رئیس بی تقوا مشغول حفظ جایگاه، طمع، تکبر، فخر فروشی، خودمنشی و ظلم می شود و یکی از این عوامل برای نابودی ایمان او کافی است.

👌 دقت کنید:

امام صادق علیه السلام:

إیّاکُم وهؤلاءِ الرؤساءَ الذینَ یَتَرأّسُونَ، فَوَاللّه ِ ما خَفَقَتِ النِّعالُ خَلفَ رَجُلٍ إلّا هَلَکَ وأهلَکَ.

امام صادق علیه السلام:

از این سران ریاست پیشه بپرهیزید ؛ زیرا به خدا سوگند که کفشها در پى مردى به صدا در نیاید مگر آن که او هلاک شود و دیگران (پیروانش) را نیز به هلاکت اندازد.

📚الکافی: ۲/۲۹۷/۳

 از این حدیث استفاده می شود که حتی نا خودآگاه و با رفتار اطرافیان  ریاست  طلب، اخلاق او تغییر یافته و او به خاطر  احساس  بزرگی  کاذب هم خود را در وادی  کبر می اندازد و هم دیگران را مبتلا کرده و  بیمار می کند.

چاره چیست؟

مراقبت کنیم  احساسات و  جو  حاکم از سمت دوستان و یا جامعه، ما را به سمت پذیرش  ریاست نکشاند بلکه تا  حجت  شرعی که با  عقلانیت و بر اساس  تفکر و ت عمق و  توجه و  تدبر به دست آمده برایمان تمام نشد، اقدام به پذیرش ریاست نکنیم و بعد از پذیرفتن مسئولیت،  انابه به درگاه الهی و توجه به حالات روحی خود داشته باشیم.

محمد علی فتحی